Blöndukúturinn

    Róa til fiskidráttar
    knálegir Bakkabræður
    ásamt föðurnum góða,
    -karlinn kænunni ræður.
    Nú eru synir hans loksins
    orðnir sterkir og stórir.
    Þarna standa þeir bognir
    við færin sín-allir fjórir.

    Sólskinið glitrar fjörðinn,
    leikur sér báran blá,
    máfurinn steypir sér glaður
    ofan frá himninum háa.
    Nú er þó gaman að keipa,
    -fiskur rykkir í færið.
    Sjáið,hve hendurnar fegnu
    leika snarlega um snærið.

    Heima í litlu koti
    trogið er tómt og bíður.
    Blítt lætur veröldin,þegar
    í pottinum seinna meir sýður.
    Mikið er heitt í veðri,
    -svitinn seytlar um vanga.
    Þarna er dreginn að borði
    stór og stritandi langa.

    Karlinn hægir nú á sér
    lítur hreykinn á hlutinn,
    -grípur um hjartað og stynur,
    leggst svo lúinn í skutinn,
    mænir heim yfir fjörðinn
    á blessaðan bæinn sinn þekka,
    -kallar til sonanna þriggja,
    biður um blöndu að drekka.

    Gísli í kuðung hrekkur,
    í austurinn fiski fleygir,
    sest síðan agndofa niður,
    hristir sitt höfuð og segir,
    um leið og hann klórar sér öllum,
    bæði þreyttur og þrútinn:
    "Gísli - Eíríkur - Helgi,
    faðir vor kallar kútinn."

    Eiríkur rær á þóftu,
    skimandi upp til skýja,
    allt eins smeykur og Gísli
    við þennan vandann nýja,
    kallar svo út í bláinn,
    haldandi um öngulhnútinn:
    "Gísli - Eíríkur - Helgi,
    faðir vor kallar kútinn."

    Helgi undrandi starir
    á bræðurna sína báða:
    faðirinn góði er þyrstur,
    -hvað er nú helst til ráða ?-
    þurrkar af enni svitann,
    umlar ofan í klútinn:
    "Gísli - Eíríkur - Helgi,
    faðir vor kallar kútinn."

    Þarna húka þeir allir,
    fullir af ógleði og ama,
    yfir dauðþyrstum föður,
    og bergmála sífellt það sama,
    hreyfingarlausir sem steinar
    og án þess að opna stútinn:
    "Gísli - Eíríkur - Helgi,
    faðir vor kallar kútinn."

    Svo skeður það,að karlinn
    geispar og gefur upp andann. -
    Þá loks er allt í lagi
    og búið með voðann og vandann.
    -Þeir róa til lands eins og hetjur
    og stíga heilir á ströndu
    með fiskinn,líkið - og kútinn
    fleytifullan af blöndu.

Jóhannes úr Kötlum.Ljóðasafn IX,Barnaljóð,Mál og Menning 1984.


Til baka