Dagur 5 - Jlavefur Jlla 2012

dag er mivikudagurinn5. desember.....

 



Bros dagsins.....

stin tjir sig sjaldnast me berandi tilrifum. Hn birtist oftar mildum orum ea ljfu brosi.
S.LM.

 

mallanum dag er rstutt myndbrot fr rinu 1925 af jlasveini og lfi me lest, svarthvtt og ekki me hlji. g hef snt ykkur etta ur en mr finnst etta svo skemmtilegt a mig langai a sna ykkur etta aftur. Muni bara a klikka mallann minn.

  

Jlasveinamynd dagsins (5)

Taki srstaklega eftir litlu lfunum sem eru a hjlpa Sveinka
 

Ein lfa, hulduflks ea jlasaga dag

 

LFAKNGURINN     SELEY

 a var eitt sumar sem oftar, a menn lgu til vers Seley Reyarfiri. bar a til, egar menn fluttu skreiina land, a miki var eftir af skrei Hlmaprestsins versklanum. Gekk t, svo a skreiinni var ekki n fyrr en um hausti, v kom gott sjveur. Var fari a skja hana; fru menn svo a bera r sklanum ofan til skips. Kvu skipverjar gaman a ganga utanvera eyjuna og vita, ef nokku hefi bori ar a landi. Baust einn til a fara, mean hinir bru ofan skreiina. Hann fr svo, en hinir bera til skips. En allt einu fist sjrinn svo, a eir f naumast komi skreiinni skipi. Fru allir t skip og ba eftir manninum, og egar hann kom, var ori frt a n honum skip fyrir brimi; klluu eir til hans og sgu, a hann yri a ba og skyldu eir skja hann daginn eftir, ef frt yri. Su eir fyrir bestu a fora lfi snu og hldu til lands, en hann st eftir bjargarlaus. Gekk mollu-drfu. Gengur maurinn rleysu heim sklann og var ar, ar til kvld var komi. Fer hann a rvinglast og hugsar, a sr s nr a taka af sr lfi en svelta ar hel, og hljp t r sklanum. Sr hann glaa stjrnu; hugsar hann, a etta muni ei vera himinstjarna kafykku verinu, og virist honum, egar hann fer a gta sn, a vera lkast ljsi glugga. Hleypur hann litla stund, ar til hann er kominn undir hs, sem voru svo skrautleg, a au lktust kngshll. Heyrir hann , a sagt er inni: "J, stlkur, ekki nema aumingja maurinn, sem var eftir eyjunni dag, er kominn hr undir hsin; fari og ski hann, v g vil ekki, a hann deyi fyrir dyrum mnum." A vrmu spori kemur til hans stlka, leiir hann inn og segir, a hann skuli kasta af sr sjklunum. Hann gjrir svo. San leiir hn hann upp afar han stiga og inn fagurt herbergi, allt sett gulli og gimsteinum. ar s hann konur margar, og bar ein langt af hinum. Hann kvaddi r rteislega, en r taka vel kveju hans. stendur hin fagra mey upp og leiir hann inn lti, en fagurt herbergi og setti ar fyrir hann vn og vistir og gekk san burt. Ei er geti um, hvar honum var vsa til rms um kvldi. Lei svo af nttin, en um morguninn kemur hn til hans, og kvast hn ei mega vera ar hj honum til skemmtunar, en fr honum allt, er honum mtti skemmtun vera. Lei svo veturinn til jla. jlanttina kemur hin fagra mr til hans og segir vi hann, a ef honum finnist, a hn hafi gjrt honum nokku gott, skuli hann veita sr eina bn, sem hann megi ekki neita sr um, en hn s s, a morgun yri haldinn dans og lti fair sinn kalla sig t til a horfa leikinn. Skyldi hann ekki hafa neina forvitni n horfa t, v hann gti fengi sr ng til skemmtunar inni. Hann lofar henni, a hann skuli um ekkert forvitnast. Jladagsmorguninn kemur hn til hans me vn og vistir og allt, er til skemmtunar mtti vera, kveur hann og gengur burt; en a ltilli stundu liinni heyri hann sng og hljfrasltt. Hann hugsar me sr, hvaa gnar glei etta muni vera og a muni sr htt a lta snggvast t, v a urfi enginn a sj. Fer hann a klifrast, svo hann si dansinn. Ltur hann t og sr mikinn mannaflokk, sem er a dansa og leika alls konar hljfri. En miri mannyrpingunni sr hann sitja konunglegan mann me krnu hfi sr og sinn kvenmann til hvorrar handar honum. Virist honum, a a muni vera drottning kngs og dttir; hana ekkti hann. orir hann n ekki lengur a horfa t og fer fr glugganum. Gekk dansinn til kvlds. En egar hn kom inn til hans um kvldi, var hn egjandaleg fremur venju, en segir vi hann, a illa hafi hann efnt a, sem hann lofai sr, a horfa ekki t, en svo muni hn hafa geta til s, a fair sinn hafi ekki s a etta sinn. Lur svo fram a nri, a ekkert bar til tinda. nrsntt kom hn til hans og segir vi hann, a morgun fari hn me fur snum a horfa dansinn og skuli hann reynast sr trrri en um jlin me a hafa enga forvitni. Lofar hann v til halds og trausts, a hann skuli n ekki horfa t. Ber hn til hans mat og vn og margs konar skemmtun og fr san burt. En er morgnai, heyri hann enn meiri glaum og glei ti en um jlin. Segir hann vi sjlfan sig, a ekki skuli hann n horfa t, v a s hi sama og um jlin, og lur svo langt fram dag, a hann situr kyrr. Fer forvitnin a kvelja hann a vita ekki um miklu glei, og ltur hann t og sr, a dansinn er miklu skemmtilegri en hi fyrra sinn, v margir glsilegir riddarar leika fyrir kngi og drottningu. Kippir hann sr fr glugganum, en a s hann, a enginn leit upp gluggann til hans, og lei svo til kvlds. En er hn kom inn um kvldi, var hn mjg stygg og taldi hann fyrir a, a hann hefi sviki sig. spillti etta ekkert milli eirra, v hn var honum jafng eftir sem ur: Lur svo veturinn til pska. laugardaginn fyrir pska kemur hn til hans og ltur vel a honum og biur hann n a vera ekki forvitinn morgun, honum finnist miki um gleina, v ef fair sinn veri ess var, a hn hafi ar karlmann hj sr, liggi lf sitt vi. pskadagsmorguninn kemur hn til hans og fri honum allt, er hann hefi geta kosi, kveur hann og gengur burt. Kemur upp glaumur sem fyrr. Lur svo fram eftir deginum; fer honum a leiast einveran, og gengur hann burt r herbergi snu og nsta herbergi, v hann hlt, a hn mundi ei vera vr vi, hann liti ar t. Ltur hann snggvast t og sr hi sama og um nri. v nst fr hann inn herbergi sitt, ar til hn kom inn um kvldi. Var hn stygg vi hann og segir, a hann hafi sviki sig dag sem fyrri, en ekki viti hn, hvort fair sinn hafi ori nokku skynja um hann, en styggari hafi hann veri vi sig en vant hafi veri, - "og ekki tlai g," segir hn, "a mundir reynast mr eins illa og hefur gjrt, og mun svo fleira eftir fara fyrir r." Lei svo fram til sumarmla. vetrardagskvldi sasta kom hn til hans og segir vi hann, a a s sumardagurinn fyrsti morgun og komi menn r landi a skja hann og skuli hann fara snemma til sklans; en einnar bnar tli hn a bija hann, ef honum yki nokku til koma, a hn hafi haldi honum lfinu vetur, en a s a gangast vi barninu, sem hn gangi me eftir hann, v a standi lfi snu, ef hn geti ekki fera a, lti fair sinn drepa sig. En ef hn gti fera barni, mundi hann ekki drepa sig, og hn beiist ekki annars af honum, ef hann reynist sr trr essu. Hann lofar henni v og segir, a sr skuli aldrei vera a a gangast ekki vi v, v a sr s a tltalaust, egar hann urfi ekki a hafa meira fyrir v. Kveur hann hana og akkar henni fyrir allar velgjrir vi sig um veturinn og br sig rdegis sta morguninn eftir, og er hann er ei langt kominn, fer hann a lta aftur til hallarinnar, og sr hann ekki anna en urir og steina suur eyjunni; fer hann til sklans. Veur var bltt og sjveur gott, og er ei langt lii daginn, er hann sr skip koma fr landi. En egar skipverjar komu a eyjunni, gengur hann mti eim. En egar eir sj hann, vera eir hrddir, v hann var mjg feitur og digur, og hldu eir, a hann vri afturgenginn, v eir gjru r fyrir, a hann hefi eflaust di um veturinn, og ori enginn a tala til hans auk heldur a koma land til hans. var a um sir, a formaurinn fr land og spyr, hvort hann s lifandi maur ea afturganga ea s hinn sami, sem hafi ori eftir eyjunni um hausti. Hann kvast vera sami maur og haust, egar eir hefu skili sig eftir. Hinn sagist ekki skilja v, hvernig hann hefi lifa ar svo lengi matarlaus. Eyjarmaurinn sagi, a nglarnir Seley mundu ekki vera kostverri en vatnsgrauturinn Hlmum. Ekki vildi hann segja eim neitt meira; fr hann skip til eirra, og reru eir svo inn a Hlmum. Flesta furai v a sj hann lifandi aftur kominn, og var hann spurur a v marga vegu, hvernig hann hefi lifa um veturinn, en enginn fkk meira hj honum en eir ti eyjunni. A linu sumri var a einn sunnudag, a veur var gott og margt flk kom til kirkju, og tlai vinnumaurinn a vera kirkju um daginn. En egar presturinn er kominn kirkjuna og svo allur sfnuurinn, vita menn ei fyrri til en barnsvagga er komin inn a altarinu, og var gullsaumaur hkull breiddur yfir barni, en enginn sst maurinn, nema menn su, a fgur kvenmannshnd var vggustokknum; allir uru hissa, og horfir hver annan, en prestur tekur til mls og segir, a barn etta vilji f skrn og s sjlfsagt einhver kirkjunni vi a riinn, og tir v helst a vinnumanni snum og segist halda, a hann hafi skili etta eftir Seley vor; en vinnumaurinn afsalai sr v. Prestur kvast vilja skra a undir hans nafn, en vinnumaur verneitai og sagist ekkert vilja hafa me a. En prestur sagi, a hann hefi ekki lifa eyjunni, nema hann hefi noti mannahjlpar; en vinnumaur kvast aldrei vi barninu gangast og bannai presti a skra a undir snu nafni. Var vggunni kippt burt, og hvarf hn samstundis, og v kom upp grtur mikill, og heyru menn hann fara t r kirkjunni. Fr prestur t eftir og menn me honum. Heyru menn grtinn og ekkann la ofan til sjvar, en kirkjugarinum l hkullinn, og var hann brkaur Hlmum lengi eftir a. Alla undrai etta, en fll prestinum mest um atbur enna. En seinna kom fsinna vinnumanninn. Prestur spuri hann, hva til ess kmi, en hann sagi upp alla sguna og a hefi veri kngur og dttir hans, er hann dvaldi hj um veturinn, og irai sig ess alla daga, a hann hefi ekki gengist vi barninu. Eftir etta var vinnumaur aldrei samur alla vi, og lkur hr svo sgunni af hulduflksknginum Seleynni.

 Nettgfan