Dagur 2 - Jlavefur Jlla 2012

dag er sunnudagurinn 2. desember.

dag er  fyrsti sunnudagur aventu. Aventa ir raun  " tilkoma " (Latneska ori adventus) hugsu sem undirbningstmi.   kveiktum vi fyrsta kertinu aventukransinum.  Logandi kertin merkja komu Krists og adragandann a henni. Fyrsta kerti er Spmannskerti, sem minnir fyrirheit spmannanna um komu frelsarans.


 

Vi kveikjum einu kerti ,
Hans koma nlgast fer,
sem fyrstu jl jtu l
og jesbarni er.

 

 

Bros dagsins.....

Hltt bros er aljatunguml manngskunnar.

 

 

Jlasveinamynd dagsins ( 2)


 

 

Hall jlabrn llum aldri.... mallanum dag eru skemmtileg kort/kvejur sem hgt er a senda til vina og vandamanna.

 
 

 


ARNLJTUR  HULDUMAUR

 a var einu sinni ekkja sem tti sr eina dttur eftir manninn sinn og bjuggu r mgur tvr saman einu koti og var ar ekki anna flk. Mirin hafi matseldina hendi og snningana heima vi, en dttirin hirti fnainn sem raunar var ekki mikill. Einu sinni egar hn var a smala kom a henni maur strvaxinn og alskeggjaur. Hn spyr hann a heiti; hann sagist heita Arnljtur. "Gjru svo vel," segir hann, "og komdu heim til mn og hjlpau konunni minni. Hn liggur glfi og getur ekki ftt, en skalt hafa gott af v ef gerir etta." "Hva tli g hafi gott af v?" segir hn. " ert ekki mennskur maur og mun vera meira illt en gott hj r a hafa, og fer g hvurgi." Hann hryggist vi og fr fr henni, en hn fr heim og sagi mur sinni ekki fr essu. Og morguninn eftir fer hn a smala og kemur Arnljtur aftur og biur hana innilega a koma me sr og hjlpa konunni og sagi a hn yrfti ekki a ttast a. "En svo er statt," segir hann, "a hagur konu minnar getur ekki greist nema stlka af mennsku kyni hjlpi henni."  Hn lt ekki leiast til a heldur og fr hann enn jafnnr fr henni. rija morguninn smalar hn enn og kemur Arnljtur enn til hennar og segir a n s fari a draga af konu sinni og ef hn komi n ekki muni verr fara. En daginn ur hafi hn sagt mur sinni fr v sem fyrir hafi komi, og var hn far rei og sagi: "Ef hann kemur rija sinni og fer ekki me honum, skal g reka ig fr mr svo skalt ekki koma fyrir mn augu framar," og v ori hn n ekki anna en fara me Arnljti. Hann gekk undan a einum kletti. ar s hn opnar dyr og fru au ar inn og komu dlaglega bastofu. ar sr hn konu Arnljts liggja glfinu og hjlpar henni strax. Hn fddi rbura. "Betur hefi fari," segir Arnljtur, "ef hefir komi fyrsta morguninn sem g ba ig, en mun g vera a borga r yfirsetukaupi," segir hann og fkk henni rj kostgripi og sagi: "Farga aldrei essum gripum og egar einhvur falar af r segu: "Ekki vill Arnljtur minn a g fargi eim." Mundu etta hva sem boi verur." Hn fer n heim til mur sinnar og snir henni gripina, en tri henni ekki fyrir a geyma og hafi me sr morguninn eftir egar hn fr a smala. kemur til hennar kenndur maur og falar gripina, en hn sagi: "Ekki vill Arnljtur minn a g fargi eim."  Hann fr svo binn fr henni, en annan morguninn kemur hann aftur, og fr smu lei. rija morguninn gleymdi hn a hafa gripina me sr. Og n kemur essi maur til mur hennar og falar gripina og bur henni fyrir svo miki gull a hn ri a af a selja honum . egar dttirin kom heim og frtti etta var henni svo illt vi a hn sat me grti allan daginn. Um kvldi fr hn fram a loka bnum. kemur enn a henni kenndur maur og segir: "Illa hefir Arnljtur fari me ig, v mtt tra v a a var hann sem keypti t gripina v hann unni r ekki a njta eirra." "Ekki mun hann hafa veri a," segir hn. tekur hann upp gullskjld stran eins og keraldsbotn og sagi: "etta vil g gefa r, v a er gustuk a gleja ig eftir gripamissirinn." Hn i a ekki og lokai sem fastast bnum, en maurinn fr burt. Hn smalar morguninn eftir og kemur Arnljtur til hennar og segir: "Stug getur veri ef vrir ar eftir gfusm. g hefi veri a allt saman sem til ykkar kom, og g hafi gripina hj mur inni og hefi g veri a reyna ig me essu," segir hann. "N m g gjalda ess a gjrir svo seint bn mna v n er kona mn dau, en komdu n heim me mr og signau brnin mn og lestu yfir eim fairvor." Hn fer me honum og egar hn kemur inn sr hn a ll brnin liggja einu rmi. Hn leggur sig upp hj eim og signai au og las fairvor yfir eim, en svo tkst heppilega til a hn lagist ofan eitt barni og kfi a af gti. Arnljtur var var vi a og sagi: "Satt er a a ert ekki gfusm, en skal g reyna til enn; taktu n vi gripum num, en gjru bn mna a vera hj mr hr eftir og vera kona mn." "Nei," segir hn, "a vil g vinna til a sj essa gripi aldrei oftar a bijir mig ekki um etta."

Arnljtur sagi : "Ekki verur r vi hjlpa, a fylgir r svo mikil gfa. g get ekki vi v gjrt svo fari a enginn vilji hafa ig og verir alstaar t rekin, en a skaltu af mr hljta a lengstu lg skaltu hafa uppeldi af yfirsetudmi." Hn fr n heim til mur sinnar og sagi henni fr llu sem fari hafi. Hn taldi hana miki fyrir etta.

Nsta morgun kemur Arnljtur ar og er erindi hans a bija kerlingar sr til konu. Hn tk v vel og fr me honum. Hn spuri hvurt dttirin mtti fylgja sr. Arnljtur sagist ekki ora a v gfa mundi af henni standa. "Hn er velkomin a koma til okkar egar hn vill," segir hann, "en aldrei mun g lofa henni a vera ar um ntt." au gfu henni bi kotinu eins og a var og fru svo burt, og kom kerling aldrei til mennskra manna upp fr v. Dttirin kom oft a finna mur sna og i ggjrir hj henni, v hn mtti vel ar sem hn var n komin, en dttirin eyddi binu snu stuttum tma og flakkai svo milli manna og fkk hvurgi inni v enginn vildi hafa hana af v a st svo miki ln af henni, og alltaf egar hn kom a einhvurjum b stti hn svo illa a a annahvurt d kr ea manni var illt ea eitthva vlkt, en hj Arnljti og mur sinni stti hn ekki illa a og ekki heldur egar hn kom til a sitja yfir konu, og a heppnaist henni alltaf vel og lifi hn v lengst vi sinnar v allir borguu henni a vel. Svo lauk vi hennar a hn var ti milli bja. Og ti er sagan.

 Nettgfan