Jlasgur  -  Kristnisgur

Jlavefur Jlla 2012

HVERNIG JLASLMURINN VAR TIL.

"Af himnum ofan boskap ber
oss brnum jarar, engla her,
vr fgnum eirri fregn tr;
af fgnu hjartans syngjum n."

annig byrjar einn jlaslmur vor, sem er eftir Martein Lther. Sra Stefn Thorarensen (l831-l892),prestur Klfatjrn hefur tt hann eins og hann er slmabkinni. Sgukorn um tilur slmsins fer hr eftir.

a var a morgni afangadags: Marteinn Lther sat bkastofunni sinni og var a ba sig undir jlaruna. var komi dyrnar og inn kom Katrn hsfreyja og var heldur fasmikil: "Gi Marteinn minn", sagi hn."g kemst ekki yfir helminginn af v sem arf a gera fyrir htina. N gtir gert mr ann greia a fara yfir hina stofuna og sitja vi vgguna hj honum Hans litla. g arf ekki a tefja mig v a sinna honum."

Marteinn Lther tk Bibluna sna me sr og settist vi barnsvgguna. Hans litli svaf vrt, og Lther hvarf n fr rugerinni,laut niur a vggunni og var me allan hugann hj syni snum. Hver hugsunin tk vi af annarri, og hann fr a hugsa um a, hve furulegt a vri, a sonur Gus hefi legi jtu rtt eins og hvert anna barn af ftkum foreldrum. Og honum var a fyrir sem oftar a hann stti hrpuna sna og lk undir ljin, sem brutust fram r hjarta hans. orti hann vi vggu Hans litla jlaslminn: "Af himnum ofan boskap ber". Lagi kom um lei af sjlfu sr hj honum, og hann sng erindin hvert af ru vi hrpusltt. N ri l995 eru liin san htt upp 5oo r. Og san hefur slmurinn veri sunginn llum jlum um van heim mrgum tungumlum. egar Katrn hsfreyja kom inn seinna um daginn, akkai Lther henni sem bezt fyrir a hafa sett sig a hlutverk a gta vggunnar. Hann tti einmitt v a akka a hann hafi ort jlaslminn, honum fannst eins og hann hefi miklu sur geta ort hann bkastofunni sinni en vi barnsvgguna.

Ntt Kirkjubla l906 (texti lagfrur). ( Gamli Noi )

JLAKLUKKUR

Gmul frsgn, sem geymst hefur meal ba lands nokkurs greinir fr v, a ar landi s mjg merkileg kirkja. Hn stendur svo htt, a hn gnfir yfir alla byggina. Kirkjan var r grsteini, miklar hvelfingar og mjg ykkir veggir. Inn ennan fagra helgidm var gengi um strt hli. krnum var mjg skrautlegt altari r hvtum marmara. kirkjunni var einnig orgeli, en tnar ess voru svo voldugir, a borgarbar flttu sr a loka bi hurum og gluggum, egar leiki var a. a sem var merkilegast vi essa kirkju var hinn frbri hljmur kirkjuklukknanna. Turninn, sem teygi sig eins langt og auga eygi var vaxinn villivnvii og honum var klukknaspil. a voru jlaklukkurnar. ar hfu r veri fr v a turninn var reistur og sagt var, a r vru hljmmestu og hljmfegurstu kirkjuklukkur heimi. Tali var, a mikill tnsnillingur hefi lti steypa kirkjuklukkurnar, stillt hljm eirra og s um a setja r sinn sta. Arir tldu hljm eirra svo fagran, sem raun bar vitni af v a r vru svo htt uppi og lofti ar ess vegna hreinna en jru niri. Eitt voru allir sammla um, a mannlegt eyra hefi aldrei numi fegurri hljma. Helst var eim lkt vi sng englaskara himni, ea englanna, sem sungu svo fallega Betlehemsvllum forum daga. En n um langan tma hafi enginn heyrt kirkjuklukkunum. Gamall maur, sem tti heima nlgt kirkjunni, greindi fr v, a mir hans hefi heyrt eim, egar hn var barn. etta var allt sem vita var. borginni var s gamli gi siur, a allir, sem vettlingi gtu valdi, smir sem strir, ungir sem aldnir fru kirkjuna afangadagskvld jla og fru Jesbarninu gjafir snar. S orrmur var t kreiki, a jlaklukkurnar tkju a hringja, egar strsta og drmtasta gjfin vri lg altari. Smm saman hafi heimshyggjan n tkum borgarbum og engin slk gjf veri lg altari, a jlaklukkurnar tkju a leika sna fgru tna. a voru aallega eir auugu og voldugu, sem ruddust a altarinu me gjafir snar og reyndu a taka rum fram hva snerti vermti eirra, fegur o.fl. Eina hugsunin, sem komst a hj eim var essi. Ef til vill fara kirkjuklukkurnar a hringja, egar g legg gjf mna altari. Hr var eigingirnin ferinni. En fr turninum h barst aeins lfri fr vindinum og a rtt fyrir glsileik gjafanna og burarmikla gusjnustu. litlu orpi ngrenni borgarinnar ttu m.a. heima tveir drengir, Ptur og litli brir hans. eir hfu lti heyrt um hi merkilega klukknaspil kirkjunnar. eir hfu frekar heyrt um burarmikla gusjnustu kirkjunni afangadagskvld. Og n hfu eir me mestu leynd kvei a fara anga um nstu jl " getur ekki mynda r, hve ar er allt fagurt og fnt," sagi Ptur vi litla brur. "g hef heyrt, a Jesbarni sjlft komi anga stundum og blessi gusjnustuna. Hugsau r, ef vi fengjum a sj Jesm." ti var snjr og kuldi, snjflygsurnar dnsuu loftinu rtt eins og r vru a brega lttan leik. Sla afangadagsins fru eir Ptur og litli brir af sta og leiddust. Er rkkva tk gtu eir greint ljsin gluggum barhsa borgarinnar. egar eir komu a einu borgarhliinu su eir e.. sem lktist svartri stu vi vegkantinn. eir gengu hgt og varlega nr og su, a etta var gmul kona, sem greinilega hafi hnigi niur af reytu. Mjkur snjrinn var svfillinn hennar og hn virtist sofa vrt. Ptur var ngu str og vitur til ess a skynja, a konan mtti ekki liggja lengur arna ef hn tti framar a vakna. Hann tti rlti vi henni svo a hn rtt rumskai. San tk hann undir handlegg hennar og tlai a reyna a reisa hana upp. En hann gat a ekki. Hann leit eitt augnablik konuna og var mjg hugsi. Hann st upp og sagi vi litla brur." Nei etta gengur ekki Litlibrir. verur a fara einn. g ver a reyna a vekja hana betur og halda henni vakandi og lta hfu hennar hvla kjltu minni, svo a hn fi hita fr mr." " Einn hrpai Litlibrir, tlar ekki a sj hina buraramiklu jlaht kirkjunni." " Nei fer einn og hr er ltill silfurpeningur, sem skalt leggja altari " . Allir stu spenntir og djp kyrr rkti kirkjunni, egar flki horfi konunginn taka af sr hina drmtu krnu og leggja altari. Og hr og hvar heyrist hvsla. N hljtum vi a heyra hljm kirkjuklukknanna v a enginn hefur ur gefi svo drmta gjf. En fr turninum barst aeins lfur vindsins. Flk hristi hfui mjg efablandi. Ekki einu sinni nna.. Nokkrir sgu, a eir hefu aldrei tra essari gmlu sgusgn og t efast um, a jlaklukkurnar hefu yfirleitt veri til ea nokkurn tman hefi heyrst eim. Tminn til a leggja gjafirnar altari var enda. Krinn hf a syngja af mikilli fegur og snilli. Allt einu htti orgelleikarinn a spila. Augu allra beindust a gamla prestinum, sem st fyrir framan altari. Hann lyfti hendinni sem tkni ess, a n skyldu allir vera hljir. Fr mannfjldanum heyrist hvorki stuna ea hsti svo algjr var kyrrin. Allt einu var gnin rofin og kirkjan stra fylltist dsamlegum tnum, mjkum, bjrtum, hreinum. a var eins og tnarnir brust langt a, samt heyrust eir mjg vel, og hljmurinn var svo dsamlegur, a or f ekki lst og anna eins hafi aldrei heyrst ur. a var hljmur jlaklukknanna. Hin langa gn eirra var rofin. Dauakyrr rkti kirkjunni. Enginn ori a rjfa hina htlegu stund. Loks st einn og einn upp til ess a g hvort hgt vri a sj, hver vri essi drmta gjf, sem hafi veri lg altari og komi jlaklukkunum til ess a hljma a nju. Aeins eir sem nstir voru su litla veru, sem lddist hljlega fr altarinu. a var Litlibrir, sem hafi frt Jesbarninu litla silfurpeninginn hans Pturs a gjf, og lagt hann altari mean hann hjkrai gmlu konunni.

Sagan er ekki lengri, en margt vri hgt a lra af henni, morgun frum vi yfir tti tengda sgunni... Jlaklukkur - Hugleiing.

Hver og einn, sem hugsar um hana og boskap ann er hn flytur finnur, a raui rurinn er einmitt essi: " skalt elska Drottinn Gu inn af llu hjarta og nunga inn eins og sjlfan ig."  egar etta fr a gerast lfi hvers og eins eru heilg jl, hva sem dagatali og birtan ti fyrir kann a segja. Vi erum fdd til ess a fkka trum manna, vera ljsberar heimi hr. Hleitara hlutskipti er ekki til. Gu gefi llum etta hugarfar vi undirbning jlanna, svo a au mttu fyrst og fremst vera birtugjafi og tkn ess a: Ljsi sanna, lfi manna er komi heiminn.

KERTI HENNAR MMMU

(Lra . lafsdttir Kolbeins)

 a dimmir snemma orlksmessu egar lofti er ungt af snj svo a hvergi sr bla rnd af himni,og svo var ennan dag. Sveinn Bjarnarey var lttur spori egar hann var a smala saman mnnum snum, en ekki eftir v lttur brnina. a var ekki fljtlegt a finna orpinu, en n vildi hann fara a komast af sta og a undireins. a var a byrja a skyggja, tliti fagurt, sjrinn finn og lng lei fyrir hndum. En heim vildi hann komast kvld. Konan var ein heima me lasi barni og ltinn glaning til jlanna. Hann hafi lofa litlu stlkunni a gefa henni kerti og a vildi hann efna. Ekki var vst a eftir betri tma vri a ba. Loks voru mennirnir fundnir, allt tilbi. Btnum var tt fr landi og undin upp segl. Sveinn settist undir stri og n var lagt flann. a var gtt leii og bturinn skrei drjgum. Eftir v sem utar kom flann yngdi sjinn og l vi gjfum, en bi stjrnandi og btur voru gir. N komu nokkur snjkorn, og svo fleiri. a hvessti lka li og brum sst ekkert nema hrarmkkurinn og andi snjhvtar ldurnar, sem steyptust yfir btinn, reiubnar a keyra hann niur djpi dkka. Sveinn kreppti hendina fastar utanum strissveifina. N var hann a duga, r essum bardaga var ekki fli, og undir krftum hans og ratvsi var lf allra eirra komi. Hann treysti sr til a finna eyjuna og hann treysti Gui og btnum snum. a var aeins a finna lendinguna. ar mtti svo litlu muna, v a skerin voru beggja megin vi innsiglinguna og hn aeins ein, beint framundan bnum hans. Og egar inn voginn var komi var hl fyrir llum vindum. Heima litla bnum bei konan me litlu stlkunni sinni. Hn hafi ng a gjra. Hn var a hreinsa til bnum og svo urfti hn a sinna knum. N var komi langt fram kvld og hn settist inn rmi sitt me prjnana sna. Litla stlkan var sofnu og hn kveikti ekki til a spara oluna, hn var nrri bin. Sveinn tlai a koma me olu, en hn bjst ekki vi honum fyrr en morgun. Hn vissi a mrgu var a snast hj sumum eim, sem me honum hfu fari, og dagurinn var svo stuttur. Allt einu vaknai litla stlkan og reis upp rminu. "Mamma, mamma," hrpai hn." Kveiktu fljtt ljs, a er engill a koma til mn, kveiktu, kveiktu", og litla stlkan fr a grta, af v a henni fannst mamma ekki vera ngu fljt a n truna og kveikja. Og egar mamma setti truna bori sagi hn: " Nei settu a t glugga svo engillinn sji a og rati til mn, en mamma hefuru ekki meira ljs? Kveiktu heldur lampanum. a get g ekki elskan mn, lampinn er urr og g enga olu, nema sem er trunni", sagi mamma. Litla stlkan fr a grta. " Mamma,mamma, hjlpau mr, kveiktu meira ljs. Engillinn sr ekki svona lti ljs. Mamma, ga mamma ttu ekkert sem getur kveikt ? ".Mamma var orin hrdd vi kafann litlu telpunni. Hn hlt a henni vri a versna. Hn st upp og fr ofan kistuna sna. Eftir dlitla leit tk hn upp strt og fallegt kerti. " Sju elskan mn", sagi hn, " g tla a kveikja essu kerti og setja a t gluggann. hltur engillinn a sj ljsi og koma til n. Svo skal g lka segja r sgu, einmitt um etta kerti, ef verur g stlka og leggst niur". Mamma leit t um gluggann um lei og hn setti kerti ar. Allt kvldi hafi veri stormur og kafald og kominn nokkur snjr, en n var a stytta upp. Hn settist rmstokkinn og horfi kertaljsi. " tlaru a segja mr sguna mamma mn ? " sagi litla stlkan. Hn var n orin rlegri. " J, hn er ekki lng. g var lti eldri en ert nna, aeins 9 ra, og var a fara a heiman fr henni mmmu minni. Vi vorum mrg systkinin og pabbi og mamma ftk. g var lnu til snninga hjnum sem bjuggu skammt fr. au voru ekki slm vi mig og enginn bnum.Eiginlega skipti enginn sr neitt af mr, nema til ess a senda mig eitthva ea segja mr fyrir verkum. , hva mr leiddist og hva mig langai heim til pabba, mmmu og systkina minna. g held g hafi aldrei fari a sofa grtandi. Svona lei n samt sumari og hausti og jlin voru a nlgast. Mig langai svo miki til a fara heim um jlin, en ori ekki a bija um a. orlksmessu kom maur af nsta b og var me bggul til mn. g vissi, a hann var fr mmmu, enginn annar sendi mr bggul, og g tlai ekki a opna hann fyrr en afangadagskvld. Um kvldi sofnai g ekki grtandi, v a g var me bggulinn fanginu. Kvldi eftir, egar g opnai hann voru honum bryddir sauskinnsskr og sokkar og einmitt etta kerti. Svo var brf fr mmmu. g gat stafa mig fram r v, og g man a hn sagi: mtt muna a elskan mn, a mamma og pabbi elska ig, en svo er lka einn, sem elskar ig og hann er alltaf vakandi og verndar ig, a er gur Gu. Skmmu seinna heyrist gengi um bjardyrnar. a var Sveinn. Hann var kaldur og votur af gjfum, en a var gleiglampi augum hans og bros vrum hans, egar hann heilsai konu sinni og dttur. "akka r fyrir ljsi", sagi hann." a hefur bjarga lfi okkar. egar hrinni var a ltta vorum vi komnir a eyjunni. g heyri a brimhljinu, en var eftir a finna vrina myrkrinu. kom blessa ljsi, og var g viss, v a etta er eini glugginn sem snr essa tt. a er litlu stlkunni inni a akka, og svo kertinu hennar mmmu", sagi kona hans.

Biblan veggnum - Sannur atburur.

a er sg merkileg saga fr hinni fgru og slrku talu. Appelsnutrn stu blma og vnviurinn vafi sig upp eftir fjallshlunum. Kona nokkur var gangi tjari ltils bjar, sem a miklu leyti var hulinn olvutrjm. Rtt fyrir utan binn hitti hn mrara, sem var a hlaa mrvegg. Konan heilsai honum vingjarnlega, og hann tk undir kveju hennar. au spjlluu saman nokkra hr um alla heima og geima. Loks tk konan talska Biblu upp r tsku sinni og tlai a gefa unga mraranum hana. kom annar svipur mrarann. Hann snri sr me fyrirlitningu fr konunni. Hann kri sig ekkert um essa bk. Honum fannst hann ekki hafa neina rf fyrir hana. Konan var samt ekki af baki dottin. Hn vann a v a dreifa t Biblum. Hn lagi svo fast a manninum a iggja bkina, a hann lt loks til leiast. Hn skrifai nafn hans bkina og fkk honum hana. En konan tk ekki eftir einkennilegu glotti augum mannsins, er hann kvaddi hana. Hn var ekki fyrr komin r augsn en mrarinn losai um nokkra steina veggnum, stakk Biblunni ar inn og mrai yfir. N fannst honum bkin vera vel geymd - og n vri hann laus vi konuna. essi ttis bk tti ekki betra skili. Nokkrum rum sar var gilegur jarskjlfti essum b. Mrg hs hrundu,brn ptu af skelfingu og stunur srra manna heyrust r llum ttum. nokkrum mntum gereyilagist meira en helmimgur bjarins. Flk fli binn og leitai hultra staa. A nokkrum tma linum hurfu allmargir af bunum heim aftur og tku a leita rstunum. Dag einn st maur nokkur vi hlfhruninn vegg og reifai fyrir sr hve traustur hann vri. tk hann allt i einu eftir v, a tmahlj heyrist veggnum einum sta. Honum kom fyrst hug, a arna kynni einhver fjrsjur a vera flginn og tk a brjta upp vegginn. a reyndist rtt vera! arna var hol veggnum, og sj, arna l ltil bk. Maurinn tk bkina heim me sr og fr a lesa hana. Honum var ljst, a arna hafi mikill fjrsjur veri flginn. Hann lri a meta essa bk, og gegnum hana lri hann a ekkja Jesm. Afleiingin var s, a maurinn fr a vinna a tbreislu Biblunnar. Hann hafi fundi frelsara sinn vi a lesa bkina, og n vildi hann vinna a v a dreifa essum fjrsji t til landa sinna. En a voru ekki margir,sem vildu kaupa Biblur. Dag nokkurn kom hann ar a, er hpur verkamanna var a vinna. Hann tk upp bkur snar og gaf sig tal vi . - a ir ekkert a bja mr essa bk sagi ungur mrari, g kri mig ekki neitt um hana. Einu sinni var einni slkri bk troi upp mig, en g hefi komi henni svo vel fyrir, a ekki einu sinni s vondi sjlfur getur fundi hana! Manninum me Bibluna br vi essi or. Honum kom allt einu hug hvernig hann hafi fundi hana. Hann opnai Bibluna, sem hann hlt hendinni, sndi mraranum og spuri hvort hann kannaist nokku vi nafni, sem skrifa var hana. Mrarinn var skelfingu lostinn. - etta er mitt nafn, hrpai hann. Hvernig skpunum hefur komist yfir essa bk? Maurinn skri fr me hvaa htti a hafi ori, og mrarinn fkk aftur Bibluna sna. N ba hann meira a segja um a mega halda henni. Hann fr a lesa hana og n skildi hann, a a var Gu,sem talai til hans og hafi s um a, a Biblan, sem hann hafi fyrirliti, barst aftur hendur hans ennan undarlega htt.

Upp fr essu var Biblan krasti vinur hans. ( Ljsberinn l954 )

BLINDIR BRUR

Klukkan var hlf sj a kvldi. litla sjkrahsinu San Cataldo Skiley var allt hinu ytra me snu hversdagslega snii. Eins og vallt voru ll sjkrarmin upptekin. Hvar sem komi var lgu sjklingar sjkrarmunum og jafnvel bekkjum mttkuherberginu og gngunum. Hjkrunarkona gekk milli sjklinganna og talai upprvandi til eirra. En tt allt virtist hinu ytra me hversdagslegu snii, var samt nokku venjulegt asigi. sjkrastofu nmer l2 biu fimm brur eirrar afgerandi stundar, sem skera mundi r um, hvernig lf eirra og framt yri. eir voru allir blindir fr fingu. Orskin var starblinda. Paolo var l5 ra, Carmelo l3 ra,Gioacchino ll ra,Giuseppe 9 ra og Calogero litli var 5 ra.

MUN A HEPPNAST ?

Lknirinn, Luigi Picardo var nkominn. Hann hafi kvei a framkvma augnaagerina drengjunum etta kvld. skrifstofu sjkrahssins hitti hann lkninn Maira, sem tlai a astoa hann vi agerin. Picardo var fremur lgvaxinn, ljs yfirlitum og eli snu nokku taugastyrkur. En etta kvld virtist hann taka hlutina me mikilli r. Lknarnir rddu saman mean eir skiptu um ft og vou sr. N kom svfingarlknirinn. Deyfilyfi hafi egar veri reynt og vali. Lknarnir lgu mikla herzlu a vera gu jafnvgi. Hr, essu litla sjkrahsi litlum b Sikiley, tluu eir etta kvld a reyna a gefa fimm drengjum sjnina. Mir drengjanna sat hj eim. Vi og vi kallai yngsti bririnn: " Mamma..." Og mirin tk hnd litla drengsins og hlt tt um hana. Hinir drengirnir tluu ru hvoru saman hlfum hljum. Hjkrunarkonan inn .N frum vi Paolo". sagi hn og tk hnd hans. Og Paolo, sem var elstur brranna fr me henni inn til lknanna. eir stu hljir skurstofunni. En egar Paolo kom inn, gekk Picardo til hans og sagi: "Paolino, ertu hrddur?" Nei, g er ekki hrddur". " Helduru a etta muni heppnast?" " J lknir, g tri v, a a heppnist ef lknirinn trir v," sagi drengurinn trarruggur.

FIMM BLIND BRN

N hfst skuragerin. Picardo fjarlgi me varfrni hin mjlkurlitu korn, sem hindruu drenginn v a geta s umheiminn. San saumai hann saman sri me hrfnum rum. Paolo var san aftur frur til stofu nmer l2. " Vi skulum strax byrja eim nsta",sagi Picardo. En svfingarlknirinn sannfri hann um, a honum vri nausynlegt a hvlast stutta stund. kom Carmelo skurstofuna og nsta ager hfst. annig gekk a koll af kolli og eftir hverja ager tk lknirinn sr stutta hvld og byrjai san n me einbeitni og kveni. Hann fann til geysilegrar eftirvntingar.Enn gat hann ekki s, hver rangurinn yri. var hann sannfrur um a agerirnar myndu heppnast. En hann hafi miklar hyggjur af v, ef fjrir fengju sjnina en einn yri fram blindur. Brurnir fimm voru fddir smbnum Campobello di Licata. Fair eirra vann vi bskap. Fjlskyldan var ftk. Brnin uru l2. Fjgur voru din og fimm fddust blind. Bjarbar kenndu mjg brjsti um fjlskylduna,sem oft hafi varla ng a bora. egar blindu drengirnir stkkuu var ger skurager rem eirra, og tveim eirra risvar sinnum, en agerirnar misheppnuust. var hafin fjrsfnun bnum, svo drengirnir kmust til srfrings. Peningar streymdu inn og brtt hafi safnast litleg fjrupph. En egar lknarnir Picardo og Maria heyru sgu brranna fimm,buu eir fram hjlp sna og sjkrahsvist a kostnaarlausu.

UMBIR FJARLGAR

Klukkan var orin ellefu um kvldi er sustu agerinni var loki. Um rangur var ekki hgt a vita fyrr en umbirnar yru teknar fr augunum. Nttin var erfi hj Picardo lkni. Hann gat ekki sofi. tuttugu ra lknisferli snum hafi hann gert agerir af essu tagi svo hundruum skipti og flestar hfu heppnast. N bar hann r saman vi agerirnar brrunum. Hve miklir mguleikar voru v a eir fengju sjnina? Nsta morgun kmi a ljs. sjkrastofu brranna var byrgt fyrir gluggann til a draga r birtunni. Byrja var a fjarlgja umbirnar. Eftirvntingin var geysileg. Drengirnir opnuu augun. Einn hvslai" Ljs, g s ljs". nsta augnabliki kvu vi gleihrp, egar drengirnir einn eftir annan tkuu eftir birtu,litum,hlutum og a sjlfgu flkinu, sem eir aldrei ur hfu augum liti.Brurnir fimm hfu allir fengi sjnina. eir fmuu hvor annan og hina umrilega hamingjusmu mur sna. Og lknirinn Luigi Picardo famai starfsbrur sinn, fltti sr san t r sjkrastofunni og grt. Aftur var bundi um augu drengjanna. eir urftu smtt og smtt a venjast birtunni. r stundir,sem eir fengu a vera n umbanna lengdust, eir litu kringum sig, spuru athuguu og undruust. Starfsflki lt allt anna vkja og sndi eim ann heim, sem eir loks fengu liti me eigin augum.

Endir - Gleileg Jl

( Gamli Noi )

 

Jlasgur af Jlavef Jlla

4 Jlasgur

Jlajsgur

Ltil hjartnm saga

Saga um Jlatr (J.J)

Jlasveinasaga Jnnu

Jlasgur -  Kristnisgur

50 sgur Jlasgusu barna

Jlin koma krleikslandi ( J.J )

g veit a mamma grtur jlunum

Jlatfrar " Ea var etta raunverulegt " ( J.J )

 

 

Jlavefur Jlla 2002 - 2003 - 2004 - 2005 - 2006 - 2007  - 2008 - 2009 - 2010 - 2011 - 2012. Copyright  Jlavefur Jlla